تبليغاتX
یادداشت های روزانه
در آینه پندار

 

  با ته صدايم اينچنين شكسته

 

  موج برداشته ام پريشان

 

  طومار نغمه اي ابريرا

 

  هم صداي آنانكه

                    ناتمام درماندند در هزار راه دردشان

  يا در نواي آنانكه

                  در خشمگاه مسموم اينهمه تند باد

 

        ايستادند وخواندند و..مردند

 

                 چون درختان سرافراز

  نجوا ميكنم با درد

                   وهنوز ميلرزد درونم

 

 ميخوانم مواج واوج ميگيرم

 

  در فرود صدا

 

  دگر بار گره ميخورم با ته مانده نفس وهمه تنم در حنجره

 ميخوانم ..

 

ميخوانم ..   دونه دونه ...اشكهام   ميبلعند

                                 جاي  خالي  اسم  تورا

گيريم كه من صبورم

                            گيريم كه آتش بي دودم

                             شايد  چون راهي دگر نمانده

 

خنده اي ميان گريه  وگريه اي شکسته در لبخند

 

 راضيم ، راضي  به ميان شعله رقصيدن

 

 عشق است و مردن  وصبوري

                            اينها شده راز ويادگاري

 

                          

 

 

 

 

+ نوشته شده در  شنبه سیزدهم آبان 1385ساعت 23:23  توسط فریده  |