تبليغاتX
یادداشت های روزانه
در آینه پندار

 

 

     خيلي وقته ننوشتم يعني وقت نكردم .ماه گذشته ماه پر كاري برايم بودم

    فرصتي بود كه با يك عادت مبارزه كنم .كلا"آدم وابسته اي نيستم و

    از هر گونه وابستگي فرار ميكنم بگذريم چقدر ازخودم گفتم اي بابا

    اين روزها واقعا" لذت ميبرم دو روز كه توي شهر ما برف ميباره شهر

   خيلي قشنگ شده من عاشق اين سوز وسرما هستم حتي وقتي هوا ابري

   يا سرما خورده باشم آن رخوت وسستي هم قشنگه حالا چرا از خزان اينهمه

    بد گفته شده و تمثيلي از نابوديهاست بماند به نظر من دستهاي يخ زده كه با گرماي

   نفسها گرم ميشه ودر سپيدي برف و گونه هاي قرمز بچه هايي كه توي كوچه برف

   بازي ميكنند وروزهايي كه زود تمام ميشوند وشبهاي طولاني قير اندود فرصتي كه سفر را

  آغاز كنم براي آرام بودن وصبور ومنتظر بودن مگر خود خدا توي قران نخواسته كه تفكر كنيم

  متاسفانه ما عادت كرديم اين زيباييها را ازلنز يك دوربين ببينيم يا دستهاي يك هنرمند كه

  طرحي كوچك از يك زاويه بسته ميكشد پس تا كي مي خواهيم طبق عادت ها از كنار اين       زيباييها رد بشيم

  زندگي را روي خاك پاشيده  

                                          در رقص زيباي برف

   پنجره آهنگ دستهايت را دارد

                          بيا نقشي با گرما بزن

       يك تكه عشق بكار

                  در خنكاي شب ؛در انعكاس مهتاب

          ميان انگشتاني كه ميخنددآب را

 ميفهمد زندگي را

              خدا را يكدم نفس بكش

ببين انتهاي كوچه را

                     زمزمه كن پنجره را

بيا تا آنسوي مه

             پاك كن ضرب وتقسيم ها را

  لمس كن بودن  بی ادعا  را

                 فرياد كن سكوت را

+ نوشته شده در  جمعه هشتم دی 1385ساعت 15:47  توسط فریده  |