|
|
|
|
|
ای همسفر بی هم نفس ببین بهانه گیر شدم همه خیال ها مو پاره کردم پشت تقدیر قایم شدم پر پر شده دفتر غزل پر کشیده هوای تو سفر فراموشم شده یک اشاره ای بکن صدام کن و ببین .. هنوز میلرزه صدام نگذار این بیتابی ها بی تابم کنه نگذار که در هرچه هست ونیست توی این موج پریشون سرابم کنه
|
||
|
+
نوشته شده در چهارشنبه هجدهم بهمن 1385ساعت 11:50 توسط فریده
|
|
||